Biologie Vogelmijt (Dermanyssus gallinae Degeer).

Vogelmijten leven uitsluitend van vogelbloed. Toch kunnen ze de mens veel last bezorgen bij het zoeken naar nieuwe gastheren. Mensen kunnen dan belaagd worden en de beet van een vogelmijt kan jeuk veroorzaken.

Uiterlijk:
Vogelmijten zijn ongeveer 0,8 tot 1,0 mm groot. Ze zijn rood tot bruinachtig van kleur.

Ontwikkeling:
De ontwikkelingstijd van ei tot volwassen mijt is 7 tot 10 dagen. Vogelmijten leven ca. 8 weken.
Elke dag legt het wijfje 3 tot 7 eieren. Dit alles kan er toe leiden dat de populatie zich snel uitbreidt; zeker wanneer de omstandigheden daarvoor gunstig zijn.

Leefwijze:
Vogelmijten kunnen in grote aantallen leven in vogelmijten plaatsen, in het bijzonder die van pluimvee. (De engelse naam 'chicken mite' voor de vogelmijt is wat dat betreft veelzeggend.)
Als deze verblijfplaatsen door de vogels of het pluimvee verlaten worden, gaan de vogelmijten op zoek naar andere gastheren. Als zij aanwezig zijn in vogelnesten onder de dakpannen, kan het gebeuren dat zij huizen binnenkomen. Ook verlaten nestkastjes, opgehangen tegen gevels en nestpannen voor zwaluwen, kunnen een bron vormen voor grote aantallen vogelmijten. Net als duivennesten op balkons van flats.
In woningen treft men vogelmijten aan na het uitvliegen van de jonge vogels. Op dat moment gaan de in de nesten achtergebleven vogelmijten op zoek naar andere gastheren. Op hun zoektocht naar geschikt voedsel kunnen deze mijten via het dakbeschot, vensters e.d. ook in slaapkamers terechtkomen en daar voor ernstige hinder in de vorm van jeuk zorgen.
Het komt ook voor dat vogelmijten in verlaten vogelnesten overwinteren en pas weer actief worden als in het voorjaar de zon op het dak schijnt en de nesten verwarmt.
Vogelmijten zijn erg lichtschuw en houden zich overdag schuil in allerlei naden en kieren. Met het invallen van de duisternis komen zij tevoorschijn en vallen de vogels aan. Vogelmijten leven dus niet óp de vogels; de vogels dienen alleen maar als voedselbron.

Terug